Pagina's

dinsdag 14 november 2017

Ritme



Het viel vorige week nog niet mee om weer in het dagelijkse ritme te komen. We waren allemaal moe van de drukke heftige twee weken Nederland. Logisch.
School, sport, huishouden, allemaal van die zaken die anders vanzelf lijken te gaan slurpen nu alle energie op. Tel daarbij op een verkoudheid, de man die de hele week weg is en koning winter. Wat een feest. Gelukkig gaan zulke dagen gewoon weer voorbij en is er genoeg om blij mee te zij. De vrieskou die zorgt voor een mooi uitzicht. sochtens is het alsof we door een wit sprookje naar school lopen. Aan het einde van de middag als het vroeg donker wordt komt er een oneindig lijkende sterrenhemel tevoorschijn. Het is absoluut geen straf om met de kinderen naar de sporthal te lopen voor hun sportclubs.


Binnenkort komen de verjaardagen van de kinderen er weer aan, twee stuks in November. Oma E komt logeren. Ik ga nog 5 dagen naar Nederland en dan begint December al weer. Voorlopig nog geen rust, maar ik ben blij dat we een stukje ritme al weer te pakken hebben.

donderdag 9 november 2017

Het leven, deel.........

Bijna twee weken geleden overleed mijn vader, 3 maanden na mijn moeder. Dat voelt raar, heel raar. Aan het begin van het jaar had ik nooit kunnen bedenken dat ik 2017 zou gaan afsluiten zonder ouders. Toch is het zo. 'T kumt zoals 't kumt , zoals mijn vader altijd zei en daar is weinig aan toe te voegen.

Sinds zondag zijn we weer thuis, na twee weken Nederland. Het was fijn voor de kinderen om echt afscheid te  nemen van opa en voor mij om bij zijn overlijden te zijn. Dankbaar voor alles wat we samen hebben mogen delen in het leven verhuist hij van het oog naar mijn hart.



zaterdag 21 oktober 2017

Geopend

Waar is de composthoop? Een vraag die de man mij elk weekend stelt als hij er is. Meestal heeft hij dan een bak in zijn handen met groente resten. Weet ik nog niet, gooi maar ergens neer, is dan steevast het antwoord inclusief een verhaaltje over dat een composthoop nu even niet tot mijn prioriteiten behoort. De man neemt dat , gooi maar ergens neer, heel letterlijk en gooit de groenteresten  dan buiten ergens neer. Geen problem op ons grote erf, het rot heel snel weg.

Het werd wat anders toen de man onofficieel de boom aan de weg tot composthoop maakte. De kinderen hadden het snel in de gaten en dumpten ook alle fruitresten op die plek. Niet echt een fijn gezicht als je onze oprit op reed, in mijn ogen.  Maar ja, had ik maar zelf een plek moeten aanwijzen. Op een gegeven moment werkte dat zinnetje niet meer. Helemaal niet toen de buurhond voorbij kwam rennen met een bananenschil in zijn bek (en de buurman rende er achter aan). Oeps, tijd voor een officiĆ«le  composthoop. Officieel is een groot woord.  De composthoop is voor ons de plek waar tuin en groente afval wordt gedumpt. Niets meer en niets minder. Geen hekjes erom, bakken of systemen, gewoon een berg.  Het liefst zou ik alles bij een toom kippen willen gooien, de beste compost makers ooit . Helaas hebben we nog geen kippen , ook dat staat even niet op onze prioriteiten lijst.  Wil je meer weten over kippen als compostmakers? Kijk dan eens Hier of  Hier.

Een plek voor de composthoop, niet te ver van het huis, maar ook niet te dichtbij. De plek was snel gevonden en het echte werk kon beginnen.
 Snoeien

bruggetje  en paadje maken

eerste materialen vervoeren

 en tot slot de doop met groenteschillen.

Hierbij verklaar ik de composthoop officieel  geopend.

vrijdag 20 oktober 2017

Goed gevuld, rogge bosbes muffins

Lief en ik experimenteren graag in de keuken met het bakken van tussendoortjes. De juiste ballans vinden tussen voedzaam en lekker (zoet, zout en vet) is nog een hele kunst. Vaak zijn onze experimentele bakkunsten eenmalig, wel oke voor een keertje.  Gelukkig is er zo nu en dan ook een succes, zoals de rogge bosbes muffins. Muffin is niet het juiste woord, het zijn meer ....... tja wat zal ik zeggen.... heel lekker. Is dat genoeg?
Als bosbes op de muffin (lees, kers op de taart) zijn ze ook nog eens makkelijk te maken.
Je hebt nodig aan ingredienten;

200 gram gesmolten boter
200 gram roggebloem
2 eetlepels suiker
1 theelepel bakpoeder
150 gram bosbessen uit de vriezer
3 eetlepels water als je geen eieren gebruikt
(eventueel 3 eieren)

Meng de gesmolten boter,suiker en het water. Als je echte luchtige muffins wilt moet je drie eiren door dit beslag mengen. Bij ons in het gezin kan iemand niet zo goed tegen eieren en daarom laat ik het er vaak uit en voeg extra water toe.
Meng de rogge met het bakpoeder.
Meng nu alles door elkaar en voeg als laatste de blauwe bessen toe, rechtstreeks uit het vriesvak.
Door de bevroren bessen wordt het deeg nu heel stijf. Doe de deeg met een lepel in de muffinvormen . Bak alles in de oven op ongeveer 175 graden tot het gaar is. Bij mijn oven is dit na 25 minuten.

Nog een heel fijn iets van deze muffins, ze vullen giganties. Onze kinderen presteren het om altijd trek te hebben. Zo vermoeiend. Een tussendoortje dat niet vult, voelt als iets werpen in een bodemloze put. Totaal nutteloos en ook nog eens duur. Een rol koek uit de winkel hebben ze zo achter de kiezen en dan is het 5 minuten later.... mam, heb je nog iets te eten? Ik heb honger  trek.


De muffins zijn niet echt insta en pinterest waardig, maar zeker de moeite waard voor de eeuwig hongerige personen hier in huis. Een blijvertje.